Vandaag staat er weer een Sociale Vaardigheid training op het programma! Yes! Dat vind ik altijd leuk om te doen. Normaal gesproken zijn deze trainingen in groepsverband maar door coronatijd is dit aangepast en zie ik de jongeren nu los van elkaar. In de eerste instantie vond ik dat jammer… er is zoveel van en met elkaar te leren in zo’n groep, aan de andere kant is het ook een mooie kans. Ik heb nu namelijk met de jongeren die deze training doen wel écht de volledige aandacht en tijd om heel specifiek één op één te kijken naar wat er nodig is en daar op in te spelen.

Vorige week heb ik kennis gemaakt met Levi, hij komt vandaag voor de tweede keer. Toen ik Levi de vorige keer vertelde dat de sociale vaardigheid training hier gegeven wordt met de hulp van paarden kon hij zijn grinnik niet onderdrukken. ‘’Paarden ja!?!? Nou…. Ik hou niet eens van paarden.’’

Levi is 16 jaar en nogal huiverig voor het nut van paarden binnen therapie. Een paard is ten slotte gewoon een dier toch? Hoe hem dit verder zou kunnen helpen in zijn leven zag hij nog niet zo helder voor zich. Ondanks dat hij twijfels had over de paarden, besloot hij dat hij toch met een open blik de training zou volgen. Deze training is voor hem verplicht in een rehabilitatietraject van een half jaar wat hij volgt, hij heeft dit dus niet zelf uitgekozen. 

Ik vind het altijd wel een uitdaging…. Juist die jongeren die hier eigenlijk het nut niet van in zien, juist diegene die hier niet zelf voor hebben gekozen maar verplicht zijn deze training te volgen… juist hén laten voelen en ervaren dat je zoveel van paarden kunt leren. Die twijfels van te voren, motiveren mij juist extra.

De vorige keer heeft wel al iets van die twijfels weg genomen bij Levi. Toch geeft hij wanneer ik hem vraag hoe het is, aan dat hij nog niet helemaal goed snapt hoe hem dit verder zou kunnen helpen. Levi heeft vaak last van een vol hoofd en van boosheid die uit het niets enorm kan opborrelen. Hij kan dan heel kwaad worden, deuren intrappen, tegen de muur slaan of zich agressief uiten tegen zijn moeder. Dit vindt hij achteraf altijd heel erg vervelend… “Het zou me wel helpen als ik dat beter onder de knie zou kunnen krijgen’’ geeft hij zelf aan.

‘’Oh, daar weet ik wel iets voor!’’ zeg ik hem. We lopen de bak in met Saela en ik leg hem uit dat ik verschillende manieren weet die je kunt inzetten op het moment dat je merkt dat je spanning opbouwt om wat voor reden dan ook. Dat lijkt hem wel wat. We beginnen met een gesprekje over wat hij voelt in zijn lijf op het moment dat hij merkt dat hij boos wordt. Ik leg uit dat ons lijf allerlei signalen afgeeft waaraan je al vroegtijdig zou kunnen merken dat er iets begint te borrelen. Zo had Levi dat nog nooit bekeken… maar nu hij er eens goed over na dacht kon hij zich wel herinneren dan een heel bonkend gevoel in zijn hoofd te hebben. Ook weet hij van zichzelf dat het ballen van zijn vuisten ook iets is wat hij dan doet. ‘’Ik wil dan heel hard ergens tegenaan slaan, daarom doe ik dat…’’ legt hij uit.

Wanneer ik Levi de eerste manier vertel van het jezelf rustig maken en ik hem uitdaag om zich daar eens op te concentreren wanneer hij met Saela gaat lopen, wandelt hij sceptisch aan. ‘’Ik word niet zo snel rustig hoor… die onrust is er altijd.. maar ik wil het wel proberen. Voor jou dan…’’ zegt hij met een knipoog. Ik glimlach terug.

Ik zie stiekem aan Saela al dat het al werkt… ze gaat namelijk steeds langzamer lopen. In het begin liep ze Levi enorm op zijn hakken en langzaam maar zeker sjokt ze steeds langzamer aan tót het moment dat ze stil gaat staan. Levi kijkt verbaasd naar Saela en daarna nog verbaasder naar mij.  Ik vraag wat er in hem omgaat. Met horten en stoten komt er uit dat hij voor het eerst sinds een héle lange tijd merkt dat zijn hoofd stil is. ‘’Het is gewoon weg…. die hele onrust…. Huh!?’

Ik lach en ondertussen voel ik dat ik dit altijd een van de mooiste momenten vind van mijn werk. Dat ‘aha’ moment, de complete verbazing van hoe iets kan voelen of kan gaan. Die hele nieuwe ervaring die iemand op zo’n moment opdoet is fantastisch om van de zijkant te mogen volgen.
‘’Waarom is Saela eigenlijk stil gaan staan?’’ vraagt Levi wanneer hij een beetje bekomen is van de ‘schrik’. Ik pak nog een keer terug op de uitleg die ik heb gegeven aan Levi over dat paarden spiegelen en hoe dit komt. ‘’Weet je nog dat ik je verteld heb dat paarden je hartslag kunnen horen? En je bloeddruk, adrenaline en ademhaling?’’
Levi knikt, is even stil en ineens worden zijn ogen groot en kijkt hij vliegensvlug aan. ‘’Bedoel je dat zij stil gaat staan omdat ze voelt dat IK rustig wordt vanbinnen!?!’’ Ik lach en knik. ‘’Dat bedoel ik precies!’’ 

En zo gaan we nog even verder…  Ik leg Levi ook de andere manieren uit waarmee hij zichzelf rustig kan maken en hij test ze allemaal uit met Saela. Alle vier de manieren werken heel erg goed, ik zie Levi zichtbaar groeien van het vertrouwen wat hij erdoor in zichzelf krijgt. Hij geeft aan dat hij voor het eerst in zijn leven een therapie volgt die hem écht helpt en waar hij wat aan heeft. ‘’En ik heb al behoorlijk wat therapie gehad hoor, al vanaf dat ik 10 jaar ben.’’
Levi is ervan overtuigd dat dit hem ook goed zal gaan helpen in zijn dagelijks leven, dat is uiteindelijk het doel van deze training. ‘’Ik weet nu waar ik op moet letten en wat mijn lichaamssignalen zijn. Als ik dat voel borrelen ga ik deze manieren toepassen. Als ik een paard van 500 kilo rustig kan maken met mijn eigen lijf, dan lukt dat zeker weten ook bij mezelf als ik boos ben… Dankjewel Marée!’’
Als de sessie klaar is zie ik Levi met een grijns van oor tot oor. Hij kijkt met een hele zachte blik in zijn ogen naar Saela en geeft haar een enorme dikke knuffel. Hij houdt haar even een tijdje vast. Ik geniet terwijl ik hiernaar kijk. Ongelofelijk dat dit dezelfde jongen is die ik vorige week ontmoette. Die sceptische, stoere en ietwat onverschillige knul… Kijk hem nu toch eens staan…

Luisteren, samenvatten, doorvragen?

Zoals de meesten van jullie inmiddels wel weten, verwachten ik (Marée) en mijn vriend Daan ons eerste kindje in juli. Helemaal leuk! We zijn er erg blij mee en kijken uit naar de komst van ons meisje.  Bij het krijgen van een kindje komt natuurlijk bizar veel kijken,...

Angst overwinnen door het gewoon te DOEN!

Afgelopen zomer zat ik in Frankrijk op een strandje terwijl het 37 graden was. Enorm warm! Onderweg naar het plekje waar we zaten had ik mijn voeten al verbrand aan het hete zand. Dat was al een voorbode geweest voor deze bizar hete dag die onmogelijk door te komen...

Tranen

Januari 2020 De feestdagen zijn een hel geweest. De afgelopen drie weken heb ik alleen maar flashbacks gehad van de decembermaand een jaar geleden. Ik ‘zie’ weer hoe ik op de behandeltafel lig,toen de eerste echo werd gemaakt en de arts vertelde dat ze iets heel...

Dagboek van een paardencoach – september

In de ochtend kom ik de poort binnen rijden en geniet in van de rust die er heerst op het terrein. Als ik de auto uitstap en de poort doorga word ik al begroet door de paarden. Wat gehinnik klinkt er en er komt beweging in de kudde die net nog in totale rust was. Even...

Grote stappen snel thuis

Juni 2019 ‘Merel, waarom snijdt Skippy nou de hoeken van de bak af? Wat zijn de hoeken in jouw leven waar jij niet wil komen?’ Ik loop rondjes door de bak met een paard achter me aan. Skippy heeft een halster om, zonder bit, en het is de bedoeling dat ik leid en hij...

Paardenkracht

Mei 2019 In de meivakantie is er geen therapie op het revalidatiecentrum. Daardoor heb ik wat energie over om weer een middagje met mijn man naar de manege te gaan waar zijn jongste dochter rijdt. Ik kijk er enorm naar uit, de vorige keer was zo’n bijzondere ervaring!...

De Uitdaging

April 2019 We gaan een dagje weg! Even helemaal uit mijn comfortzone, maar toch ben ik daar echt aan toe. Vandaag gaan we naar de manege waar mijn jongste stiefdochter sinds een paar maanden paardrijles heeft. Ze vraagt al die tijd al of we een keer komen kijken, ze...

Stel je voor, gewoon een verhaal…

Eefje is 10 jaar oud. Ze gaat naar school en wordt gepest door klasgenoten. Eefje is hierover verdrietig en wil niet meer naar school. Haar moeder maakt zich zorgen en gaat met Eefje naar de huisarts. De huisarts vermoedt “depressie” en stuurt Eefje door naar de GGZ....

Een nieuwe fase

Maart 2019 Na het goede nieuws van de oncoloog, kom ik na vier lange, pijnlijke en angstige maanden ineens weer in een volgende fase van het hele medische traject terecht. Ik krijg een nieuw stempel op mijn voorhoofd: ‘kankerpatiënt in complete remissie’. Vanaf dit...

Een zwarte wereld

Ik ben weer thuis, weer thuis na die tweede, vreselijke operatie. Ik ben leeg, in de overgang en depressief. Weer kan ik alleen maar in bed liggen, weer moet ik geholpen worden met douchen en aankleden en weer zit ik in die oneindig lijkende onzekerheid over de...